Welcome to the Ukraine
We zijn nog altijd in Roemenie en pakken onze mini-bbq om op de camping eens lekker uitgebreid te eten. De roemenen doen dit op een andere manier, bbq-en is een nationale sport hier. Ze beginnen rond 5 uur bomen te slopen en gooien die op een hoop. Even wat petroleum erover heen en als de zwarte walmen opgetrokken zijn kan na wat wapperen het eten op de bbq. De volgende dag hebben we het bij ons nationaal eten gehouden en zowaar een frikandel speciaal op de kop weten te tikken.
Volgende stop was het kasteel van Dracula in Bran. Na de bezichtiging kwamen we erachter dat dit hele kasteel helemaal niks met Dracula te maken heeft, behalve dan dat de schrijver van het boek dit kasteel als uitgangspunt gebruikt heeft. Dat wil niet zeggen dat Vlad Dracula niet bestaan heeft, in de 13e eeuw was hij een heerser in een stad zo'n 200 km verderop. Hoewel hij geen vampier was, had hij de bloederige gewoonte om de tegenpartij van onder naar boven aan een houten paal te spiezen. Ook leuk. Helaas hebben we hier geen foto's van omdat dit tegenwoordig afgeschaft is.
Volgende dagen in Roemenie waren lange reisdagen, soms langs erg mooie wegen en werd er gekampeerd in de achtertuin bij locals (hier kreeg Flip bovengenoemde bbq les) en aan de oever van een rivier bij een hotel.
Dan op naar de Oekraine! Na wat verhalen over lange rijen bij de grens kwamen we al vroeg aanrijden. De rij was 20 auto's maar pas na 5 kwartier waren we Roemenie uit. Vermaak was er doordat er allerlei Roemeentjes uit hun auto stapten met goederen en geld, die goederen vervolgens in een Oekrains autootje dumpten en het geld aan de eigenaar ervan gaven.
Toen moesten we de Oekraine nog in en op zich ging dat niet slecht. Ook hier kopen de mensen de militairen weer om, om zo de custom control (doorzoeken auto) te omzeilen. Dit waren wij niet van plan en na wat snauwen van die gasten werd ik (Flip) naar een hokje begeleid om daar wat in te vullen. Het manneke wilde daarna nog even de auto onderzoeken, maar bij de aanblik van de puinhoop achterin de auto bleef het bij een handje in een backpack stoppen.
De volgende dag ging de 670km durende trip naar Kiev van start, wat toch wel een omschrijving verdient:
* het duurde een uur om de snelweg te vinden, de oprit was afgesloten en er zijn weinig bordjes(3 in een stad van 50.000 inwoners.
* De M19: De M19 is een snelweg in zuid-oekraine. Deze weg leidt je door dorpjes waar je maar 40km per uur mag, het woord spoorvorming heeft zijn oorsprong gevonden op deze snelweg en de politie is duidelijk aanwezig. Na 40km rijden werden we dan ook van de weg gehaald, vermoedelijk door ons knalgele NL nummerbord. Na een grap over de achternaam (van Basten lijkt ook erg op van Benthem he), leek het allemaal nog leuk. Totdat agent 2 kwam en meteen vroeg (gebarentaal) of ik mijn gordel misschien niet om had. Daarna moest ik mee voor een blaastest. Uieraard was deze uitslag positief (ik neem mijn ontbijt altijd met een halve liter wodka) en na wanhopige ontkenning kwam er een andere zeer geavanceerde test. Van een buisje met iets van vloeistof er in werd aan beide kanten het glas gebroken. Aan 1 kant moest ik blazen en aan de andere kant zat een plastic zakje (waarin hij waarschijnlijk zelf een aantal druppels wodka had gedaan), met als resultaat dat hij het schappelijke bedrag van 350 euro wilde. Dit feest ging dus niet door, waarna de prijs naar 250 euro zakte. Ine ging de portemonee halen (waarin we expres maar 10 euro hadden gestopt) om te kijken of dit genoeg was en zo nog redelijk snel door te kunnen. Het resultaat was dat de boete 150 euro werd. De 2 woorden die hij had waren 'straffff' en bank' en na veel over en weer gedoe hebben we maar wat meer geld (roemeense Lei die nog over was)uit de auto gehaald en uiteindelijk mochten we door. Let wel, Ine achter het stuur want ik was uiteraard nog steeds laveloos....
De volgende 600km waren niet erg leuk. Constant denk je dat je weer aangehouden wordt en er is niet zoveel wat je kan doen (telnr van ambassade hadden we niet). Gelukkig geen controles meer. De M06 is een andere snelweg die naar Kiev gaat. Dit is DE hoofdweg door Oekraine, en wel grappig is dat je hier om de paar kilometer een zebrapad over de snelweg hebt.
Kiev was niet helemaal onze stad. 8-baans wegen door hartje centrum is niet ons ding en een hostel waar de helft van de dag geen personeel rondloopt (of slaapt in de gemeenschappelijke kamer met de deur op slot)ook niet . In Kiev hebben weAgnes en Nell ontmoet die onze auto nu aan het terugrijden zijn. Bijzonder was uiteraard wel de trip naar Chernobil. Nadat alle kernreactoren in 2000 zijn gesloten komen er sinds 2002 elk jaar zo'n 7000 toeristen deze rampplek bezoeken. Na een dag ervoor het museum te hebben bezocht (indrukwekkend) stapten we met stralende lach en verplichte lange broek de minibus in om met 14 man het gebied te gaan opzoeken. Het dorpje Chernobil ligt 18km van kernreactor 4die in 1986 ontplofte tijdens een test. Je moet al door een controle om dit dorp te bereiken en het dorpje wordt nu uitsluitend bewoond door mensen die te maken hebben met de excursie(zij mogen er max 15 dagen per maand zijn), het staat dus aardig leeg. De reactor zelf kan je van erg dichtbij zien, maar omdat er een overkapping is geplaatst over het ontplofte gedeelte is er qua zicht (en qua straling) niet zo heel veel. Iets verderop is het Red Forest, waar de meeste radioactieve stof is neergedaald. 2 stappen van het asfalt af in de berm en de meter die de straling meet slaat uit naar 1000 per uur (700 schijnt dodelijk te zijn, wel bij wat langere verblijfsduur uiteraard). Het meest indrukwekkende was de stad Pryat, 2km van de kernreactor waar 50.000 mensen woonden tijdens de ramp. De stad is 2 dagen na de ramp geheel geevacueerd en onbewoond verklaard. We hebben hier een school, hotel, zwembad en kermis bezocht, van wat er nog van over is dan. De overheid is nu wel alles aan het slopen, waardoor het een eerder op een stad lijkt die door oorlog getroffen is dan een stad die van de 1 op andere dag verlaten is.
Op dit moment zijn we in Moskou, een leuke stad op het 1e gezicht. We houden jullie op de hoogte!
Na regen komt zonneschijn
Na een regenachtig weekend in bratislava zijn we zondag in wenen aangekomen. Ook hier hadden we moeite met het vinden van de camping, die we uiteindelijk gevonden hebben door aan de locals de weg te vragen en er uiteindelijk achteraan te rijden. De grote gebouwen en standbeelden zijn erg indrukwekkend in Wenen. Na de nodige bezichtigingen zijn we doorgegaan naar een tussenstop in hongarije genaamd Sopron. dit zou een erg mooie plaats moeten zijn, maar het historisch centrum was een bouwput en de campingeigenaresse ofwel permanent dronken of gewoon ontsnapt uit het lokale opvangtehuis.
2e tussenstop Gyor was erg bijzonder door de grote ijsjes die daar te verkrijgen waren en ook als ontbijt te gebruiken werden (door ons dan).
En dan: Niet mokken, siofokken!! 1 week aan het baltonmeer je lekker weer 18 voelen. Na de gebruikelijke regen, klaarde het eindelijk op. We namen de Partybunker als stamkroeg (teksten als Na elke meter gaat het beter en zoenen is gaaf sierde de muren) en al snel stonden we de jeugd te verbazen met onze dansmoves uit het vorige millenium. Een andere avond kwam zelfs (ras)artiest Starko een deuntje zingen.
Na deze excessen was de beurt aan boedapest. Ook hier hebben we een aantal dagen vertoefd, en met dank aan Eszter en Tijs de vele highlighs van de stad gezien. BEDANKT allebei!!
In Eger, op een camping met een wasmachine uit de 1e wereldoorlog (je moet erbij blijven staan en er elke 3 minuten water bijgooien en ht oude eruit laten lopen) hebben we de halve liters bier achter ons gelaten en zijn over gestapt op de wijnen. Hier kan je de wijngrotten bezoeken en daar ook meteen bestellen (80 cent per liter). Na ook daar weer de nodige drank tot ons genomen te hebben (en nog meer in plastic flessen meegenomen) zijn we vertrokken naar Roemenie.
En toen begon het reizen pas echt. Bij de grens raampjes dicht voor de bedelende kids, 300 meter verderop vol over een dood hert rijden, vervolgens afremmen voor paard en wagen en de diepe gaten in de weg. Hier ons eerste pension genomen, tussen de houten huisjes. De regio in noordwest roemenie staat bekend om zijn houten kerkjes uit de 17e eeuw. Hier hebben we een supermooi kloosteroord bij toeval ontdekt. Op dit moment zijn we op en camping The Valley, midden in de bushbush. de eigenaren komen uit goes en de zoon ervan heeft zelfs bij ine in de klas gezeten. Nu je denkt dat zo'n camping dan wel rustig zou zijn, op zondag zaten er 500 man in het zwembad (38m). Het is de enige plek ter ontspanning in de regio.
tot de volgende keer maar weer, op naar Kiev (blazen jullie de rook naar hetnoorden daar?)
We zijn vertrokken!!!
Daar staan we dan op woensdag 14 juli. Te vroeg wakker, geen wereldkampioen dus dat wachtwoord had ook wel wat korter gekund, maar totaal onbelangrijk als je de verkeerde site aan je vrienden doorgeeft
Om 13.15 konden we dan toch vanuit Den Haag door naar 1e stop Furstental, een camping in Duitsland waar we 1 dag stoppen. Furstental blijkt niet echt een doorreiscamping te zijn. We gaan de snelweg af, een B-weg af, een dorpsweg af en de laatste 2,5 km rijden we over een grindpad tot we in the middle of nowhere aankomen.
Hier krijgen we een 3e rangs plekje aangewezen om onze tent op te zetten. Als we geconcentreerd en vakkundig bezig zijn komen de duitsers langszaam op ons af, aangemoedigd door het NL teken op de auto. Na een aantal keer 'schade aber Spanje war besser' aangehoord te hebben kwam de campinggek ook even langs. De duitser met snor, veel te kleine zwembroek en veel te grote bierbuik vertelt dat hij hier al 15 (of 50, het kan allebei)) jaar komt en dat we heel erg uit moeten kijken voor wasberen. Na wat ja-knikken ging ook hij weg en konden we aan de nasi-uit-blik. Blijkbaar was die snor zo gek nog niet want na 5 minuten kwamen er 3 wasberen eens kijken wat er te scoren viel. Voldaan van het eten kozen we voor de optie zwemmen in het meer ipv douchen, echter na 10 seconden in dat meer moesten we gedwongen toch een douche nemen.
De avond bracht ons knallend onweer en heel veel regen, een stresstest die onze tent met glans heeft doorstaan. De 2e dag was een stop in Karlovy Valy (of zoiets) waar er veel thermale baden zouden zijn. Leuk stadje, maar de baden waren gewoon zwembaden met chloor en een ligweide, niks geneeskrachtigs aan.
In Praag zijn we 2 dagen op een camping gebleven, waar we het moesten doen met 12 m2 aan leefruimte. De 1e dag dachten we wel naar het centrum te kunnen lopen, maar een uur later beseften we toch dat de tram toch wel iets makkelijker is.
Vervolgens hebben we de conditie getest in de Bohemen, met wandel en fietsroutes door het karstgebergte en daarna vele halve liters bier (eurootje per 0,5L). Laatste stop in Tsjechie is Brno, waar je in zo'n zelfde gebergte een aantal grotten hebt. Hier wilden we 1 grotje bezoeken en dan snel door. De prijs voor zo'n bezoekje was toch wel veel, maar achteraf bleek dat we een combinatieticket hadden voor grotten en vervoer etc. Beetje jammer.
Gisteren zijn we dan in Bratislava aangekomen en zijn we voor de 1e keer in een hostel beland. Redelijk grote stad met een heel klein maar gezellig centrum. Vrijdag startte het Viva Musica Festival op het centrale plein, waar we van de Jazzgeluiden van James Morrisson en lokaal orkest konden genieten.
Tot het volgende verhaal en:
We hebben nog steeds niemand voor de auto, dus heb je interesse......