Op 7 april komen we in Lima aan, de hoofdstad van Peru. Vanaf het vliveld is het door de spits nog ruim een uur met de taxi naar het hostel in de wijk Barranco. Barranco is een wijk dat iets weg heeft van een dorpje in een stad, met een straatje vol kroegen, een parkje, centraal plein en een uitzichtpunt richting zee. In de bar van het hostel proosten we om 12 uur op Flip zijn verjaardag. De dag daarna is er een echt feestje, er blijkt namelijk ook nog iemand van het personeel jarig. Overdag bezoeken we de oude binnenstad, het drukke Miraflores en bezoeken we ook nog maar eens een ruine uit de pre-incatijd die midden in de stad staat (deze ruine is zo indrukwekkend dat ze er maar een dierentuintje bij hebben gemaakt om het nog enigszins op te leuken). Ondertussen zijn we verhuisd naar een ander hostel in Barranco waar we ons tentje mogen opzetten op het dakterras vanwaar we uitkijken over het parkje en de in Peru beroemde brug ‘ puente de los respiros'. Het verhaal gaat dat vroeger de mannen op deze brug de vrouwen ten huwelijk vroegen, waardoor de ademhaling bij de vrouwen een andere frequentie kreeg.

Op een goede 8 uur rijden van Lima ligt Huaraz, een klein stadje in de bergen en een veel gebruikt startpunt voor trekkingen. De bewoners verschelen dag en nacht met de mensen uit Lima; De meerderheid van de vrouwen heeft een hoge hoed of bolhoed op met daaronder 1 of 2 vlechten. De kleding is zelfgemaakt en vooral de brede rok (die wel wat weg heeft van de petty coat rok) valt daarbij op. We blijven 1 dag in Huaraz om een map te kopen, een tocht uit te zoeken, kookspullen te huren en voor 5 dagen eten in te slaan. 's Avonds eten we op de markt tussen de hoedjes kip met friet en salade en moeten daar maar 75 cent pp voor afrekenen. De volgende dag vertrekken we met een busje naar Caraz, een ritje van 1,5 uur. Het busje is zo vol dat we de hele weg met de backpacks op schoot zitten. In Caraz moeten we met een collectieve taxi nog een bergpas over en een uurtje later ben je dan in Cashabamba, het startpunt van de Santa Cruztrek. De taxirit is langs diepe afgronden al een avontuur op zich en het wordt nog eens extra spannend gemaakt doordat we met zijn 8-en in de taxi, qua grootte een gewone middenklasser,zitten (Ine en ik samen met de chauffeur voorin). Als de chauffeur dan ook nog eens maximaal 16 jaartjes oud lijkt, zijn we blij dat we uiteindelijk heelhuids om 11 uur de trekking kunnen beginnen. We lopen (Ine met 8 kilo op de rug, Flip met 17) van Cashabamba (2900 meter) in de volle zon naar de 1^e ‘camping' op 3750 meter. De tocht is zwaar maar de omgeving maakt alles goed. Onderweg komen we alleen wat locals met ezels tegen en op de camping (lees grasveld met wc en koeienstal) is er helemaal niemand. Met de schemering in aantocht maken we ons eten klaar op het gehuurde gasbrandertje en tegen half 7 is het helemaal donker (en koud) en duiken we de tent in. Tegen 6 uur wordt het weer licht, manouvreren we ons langs een verse koeienvlaai de tent uit, maken een ontbijtje en zetten we al druk kauwend op de cocabladeren (goed tegen hoogteziekte) de pas er weer in. De omgeving is ombeschrijflijk mooi en ook al maken we veel foto's, ze doen geen recht aan wat je met je eigen ogen ziet. We passeren 2 meren, af en toe loopt er een ezel of een paard een stukje mee, we groeten een zo nu en dan passerende boer en dan wordt het pad ineens wel erg smalletjes. Na over wat kleinere slootjes gesprongen te hebben en over de rotsen geklauterd te hebben denken we wel goed te zitten. Totdat er 2 herders aan de overkant van de rivier gebaren dat we aan de andere kant moeten lopen. Na 20 minuten teruglopen is er een punt waar we de rivier overkunnen, schoenen uit, broek opstropen en door het ijskoude water naar de overkant. Na de lunch volgen we een pad omhoog richting de Alpamayo en kamperen we naast een verlaten huisje op 4350 meter hoogte, weer is er geen een levende ziel te bekennen. 'S Ochtends is het erg helder en zijn alle besneeuwde bergtoppen pas goed te zien. We zitten in een kom tussen 3 bergtoppen en een 4^de op de achtergrond. We laten ons tentje nog even staan om naar een meer te lopen wat volgens de kaart 30 minuten lopen zou zijn. We kunnen niet echt een pad vinden maar aangezien we nog niemand tegengekomen zijn kunnen we dat wel goedpraten en volgen we gewoon de paardenstront. Na een uurtje houdt dat ook wel op en komen we bij alleen maar rotsen en stenen uit. Na nog wat doorlopen besluit Flip deze maar te beklimmen en bovenop loopt het 100 meter loodrecht naarbeneden het meer in. Een spectaculair uitzicht! Ine komt ook omhoog en we kunnen vanaf die hoogte ook wel redelijk zien waar we wel hadden moeten lopen. Het meer zelf is turkoise van kleur en aan 1 kant raakt de sneeuw tot aan het meer. Aan de eind van de ochtend lopen we de kom uit naar het hoofdpad en komen we de 1^e groep mensen tegen. We krijgen van de gids een handige tip zodat we niet eerst weer helemaal naar beneden hoeven te lopen. Om half 2 komen we bij de volgende camping aan en zetten net voor de regen om half 2 ons tentje op. Zolang het licht is blijft het regenen dus koken we maar binnen die avond. De vierde dag belooft het zwaarst te worden. Vanaf de camping wordt meteen de klim ingezet naar het hoogste punt, Punta Union op 4750 meter. Als we bovenop komen begint het even te hagelen en is het bewolkt waardoor we geen echte uitzichtfoto's kunnen maken. We denken het zwaarste gehad te hebben maar daar vergissen we ons enorm in. De afdaling is steil, vol modder en rotsen en we lopen ook nog maar een een keer verkeerd wat weer een extra uur lopen betekent. Uiteindelijk komen we vermoeid en nat net voor het donker aan bij een camping. Een meisje verkoopt er water, cola en bier, wat enorm motiverend werkt (vooral dat laatste) na 4 dagen gekookt rivierwater. De laatste dag is nog een pittig klimmetje naar het dorpje Vaqueria, vanwaar er een bus vertrekt richting Caraz. We hebben geluk dat de tourgroep nog aan het wachten is op hun vervoer, waardoor we mee mogen en op alle mooie uitzichtpunten stoppen. Terug in Huaraz pakken we de volgende dag de nachtbus naar Lima, waarna we na nog 3 bussen om 11 uur ‘s ochtends aankomen in Lunahuana.

Lunahuana is een dorpje met zo'n 3500 inwoners dat bekent staat om zijn wijnen en pisco sour (cocktail). We komen op woensdag aan, 1 dag voor Semana Santa (pasen) begint en het dorp is nog uitgestorven. De volgende dag is het een ander verhaal. Al vroeg staat het grasveld vol met tentjes en hele families komen met tassen vol eten het Paasfeest inluiden. Het dorpje barst uit zijn voegen met zoveel bezoekers. Op het dorpsplein staan de mensen uit de region met wijn -en cocktailkraampjes die we uiteraard ook uitproberen. De wijnen vallen echter tegen en zijn allemaal mierzoet (genaamd semi-seco). Na een door de drukte afgeraffelde raftingtocht over wat kabbelend water besluiten we de rest van Semana Santa in Huacachina te verblijven.

Huacachina (afgebeeld op het biljet van 50 soles) is een nog kleiner dorpje dan Lunahuana en bestaat officieel slechts uit 200 inwoners. Was het vroeger een plaats die door de Peruaanse elite bezocht werd, nu is het een grote toeristenplek. Het bestaat uit een meer met wat palmbomen omringd door een boulevard met horeca gelegenheden. Dit geheel is ingesloten door enorme zandduinen waar je kan sandboarden en een buggytour kan doen. Ook dit dorp is door het pasen enorm druk. We zetten ons tentje op in de zandbak van een hostel/bar. Aangezien Flip wat ziekjes is besluiten we vroeg te gaan slapen. Dit wordt echter wreed verstoord doordat de boxen van de buitenbar richting de tentjes geinstalleerd zijn waardoor het geluid harder is dan in een gemiddelde discotheek. De buggytour is geweldig. Mooie uitzichten van het dorp en door de spectaculaire moves van de chauffeur kan een vergelijking met de python in de efteling makkelijk gemaakt worden. Onderweg stoppen we 2 keer om een poging te wagen om te sandboarden, wat toch moeilijker is dan verwacht. De meeste mensen gaan dan ook op hun buik naar beneden.

Over enkele dagen het 3^e deel van Peru waarna we verder afdalen (op de landkaart dan..) naar de hoogvlaktes van Bolivia.