De nachtbus naar de grens Ecuador/Peru doet er zowaar een uur korter over dan gepland (uniek in onze 8 maanden reishistorie). Na deze meevaller gaat het bergafwaarts. De immigratiedienst van Ecuador zit 3km van de grens en ook die van Peru is 3km verderop (aan de andere kant dan natuurlijk he). Het is zondagochtend, uurtje of 7 en niks anders te bekennen dan een paar onbetrouwbare taxi's en mannetjes die al zwaaiend met gemanipuleerde rekenmachines geld willen wisselen. Vanaf de grens gaan er op dat moment ook alleen maar taxi's naar het 35km verderop gelegen Tumbes. Er zit weinig anders op om ons eerst figuurlijk te laten afzetten voordat we zelf daadwerkelijk in Tumbes afgezet worden. Vanuit daar na nog zo'n 5 uur in de bus door het woestijnachtige noorden komen we rond 2 uur in Piura aan. Aangezien deze stad op zondag ook redelijk doods is besluiten we de dag te vullen door op ons hotelkamertje ons te goed te doen aan bacardi en cola en stokbroden met franse kaas.

Met een lichte hoofdpijn staan we de volgende ochtend om 7 uur voor de deur van de enige busmaatschappij die naar Tarapoto gaat. We kunnen nog een kaartje bemachtigen en om 1 uur vertrekken we voor deze lange rit. De weg begint weer mooi door grote zandbergen en na een half uurtje stoppen door een klapband en nog eens ergens 3 uur wachten bij een wegopbreking komen we de volgende ochtend om 10 uur aan in Tarapoto, de poort naar de amazone.

De bedoeling is om Lagunas te bereiken vanwaar we het nationaal park Pacaya-Samiria kunnen binnengaan. Hierdoor moeten we nog eerst een busrit (met enorm mooie uitzichten) van 2,5 uur naar Yurimaguas doen en vanuit daar gaat de boot naar Iquitos, die na zo'n 10 uur een stop maakt in Lagunas. De boot gaat volgens ‘betrouwbare' bronnen echter pas over 2 dagen en zoveel is er nu ook weer niet te doen in Tarapoto, waar elke keer wanneer het stoplicht op groen springt het lijkt of er een vliegtuig voor je neus opstijgt. Een oorverdovend lawaai van tientallen (opgevoerde) motortaxi's. We pakken de volgende dag dan ook maar de bus en aangekomen in Yurimaguas merk je goed dat je enigzins van de bewoonde wereld verwijderd bent. We worden opgewacht door slechts 2 motortaxi's (Flip doet kop of munt om te kiezen wie de gelukkige is) en 1 persoon (James) die ons info geeft over het nationaal park. De info klinkt goed maar we besluiten om 6 uur met hem nog eens af te spreken omdat we verschillende mogelijkheden willen onderzoeken. We komen uit bij een tourorganisatie (familiebedrijfje) die ons wel goed lijkt en we spreken met manager Miguel af om later te bepalen wat we gaan doen. Als we om 6 uur richting James lopen heeft ie al met Miguel gepraat (ons kent ons in zo'n dorpje) en we overleggen wat we doen. Een 4 daagse trip in het park laat je apen en dolfijnen zien, papegaaien en luiaards en 5 dagen eerder is er nog een jaguar gespot. Op een 12 daagse reis ga je door naar Pastococha, een groot meer waar krokodillen van wel 10 meter liggen. Er wordt verteld dat je op een 12-daagse trip echt alles van de amazone ziet en hoe verder je komt hoe meer dieren je ziet. Wel zijn er wat meer muskieten en regen dan normaal dus we lopen niet te veel over land. Na ons meermalen verteld te hebben dat zo'n trip helemaal super is gaan we er voor en boeken we voor 12 dagen.

De volgende dag nemen we 's ochtends een klein vrachtbootje voor de 10 uur durende reis naar Lagunas en voor 20 soles pp(5 euro) hangen we ons hangmatje op. James en Miguel zwaaien ons fanatiek uit en op de boot zijn allemaal aardige mensen. Het eten zit ook bij de prijs in en is vullend maar smaakloos. Als we rond half 8 aankomen in Lagunas worden we opgehaald door onze gids Raul en nog een onbekende vrouw. De vrouw zegt wat dingen, Raul bekommert zich over de bagage. Deze avond slapen we op een matras op de grond in het kantoor van de reisorganisatie. Nou ja kantoor, het is een houten hutje waar die onbekende vrouw woont en waarvan 8m2 meter is ingericht met een houten tafel en een hangmat. Wc is een gat in de tuin met een douchegordijn eromheen en douche onbestaand. Toch zijn we dankbaar met de slaapplek en doen een afzakkertje in een discotheek (lees: houten schuur) met Raul en zijn vrouw (die onze 2^e gids blijkt te zijn) en de onbekende vrouw (die de vrouw van Miguel blijkt te zijn) en haar zus. Ze zijn niet erg spraakzaam en ook niet zo scheutig met informatie en om half 11 haasten we ons terug naar de slaapplaatsen omdat om 11 uur de electriciteit in het dorp uitgaat.

De volgende dag blijven we een dagje in Lagunas en verhuizen we toch maar naar een hospedaje om een eigen bed en douche te hebben. Gedurende de regenachtige dag komen we wat meer informatie te weten over de omgeving en de mensen:

- Lagunas heeft ongeveer 8000 inwoners maar de oppervlakte van ongeveer Breda.

- Onze gids Raul is 52 jaar en zijn vrouw 48, hebben 12 kinderen en de oudste is 35 (of ze kunnen niet tellen of rekenen of ze waren er vroeg bij).

- Met de muskieten valt het nog aardig mee in Lagunas.

- Er is electriciteit van 4 tot 7 in de ochtend en 6 tot 11 in de avond.

- De haven en tevens levensader van Lagunas is 1 grote modderpoel met wat houten plankjes erover terwijl de enige verharde weg elke dag geveegd wordt en zelfs met hamer en beitel bijgewerkt wordt (wat is belangrijker?).

We drinken weer wat in de discotheek met Raul en vrouw en ze komen nog steeds wat onzeker en nerveus over maar ze garanderen ons dat het allemaal geweldig wordt en dat ze goede gidsen zijn.

Dag 1

De volgende dag (26 maart) starten we onze 12-daagse trip. Na ontbijt in het kantoor laden we de motortaxi van Raul vol met eten, water en ander materiaal en rijden we naar de ingang van het park. De motor valt elke keer stil op de modderige weg en terwijl Raul aan de achterkant kijkt wat het kan zijn, start zijn dochter met succes de motor en rijdt er zonder Raul vandoor. Het duurt nog zeker 5km voordat we aankomen bij het park waar we ons vervoermiddel ontmoeten. Met een uitgeholde boomstam van 5 meter als boot en 3 peddels gaan we de amazone veroveren! Na alle formaliteiten bij de ingang komt Raul ook aan gelopen en kunnen we om half 11 vertrekken.

Met Raul voorop, wij in het midden en zijn vrouw als roer op de achterkant varen we deze dag naar de eerste cabana genaamd Poza Gloria. De rivier is ongeveer 7 meter breed, we hebben de stroom mee en hoeven zelf niet te roeien. Het hutje waar we lunchstop hebben staat half onder water dus varen we maar door tot het eindstation. We komen de eerste aapjes en papegaaien tegen en na een paar uur duiken er grote rivierotters op. Ze zijn niet blij met ons en dat laten ze luid en duidelijk merken. Ze duiken onder, komen een paar seconden later weer omhoog, kijken je aan en beginnen je toe te blaffen, erg indrukwekkend. Wij peddelen rustig verder, krijgen een zeil op ons kop als er een regenbuitje komt, steken regelmatig de bossen in om stukjes af te snijden en komen rond 4 uur aan in Poza Gloria. De lunch is tevens ook avondeten en omdat er nog steeds niet zo veel uit de gidsen komt duiken we vroeg in bed onder ons muskietennet.

Dag 2

Als we ons bedje uitstappen komt Raul net terug met onze kano. Hij heeft de avond ervoor een val gezet in het water en heeft succes gehad. We hebben een piranha en een catfish als ontbijt! Halverwege de ochtend gaan we op weg naar cabana Camotal. Er is nog steeds geen klik met de gidsen, weinig uitleg en we mogen absoluut met niks helpen. We zien onderweg dolfijnen en verschillende apensoorten en een luiaard. Raul verzekert ons dat hoe verder we komen hoe meer dieren er zijn. Wel zegt hij dat er veel water is (mucho agua, hij zal dit de gehele trip nog zo'n 200x herhalen) en dat het daardoor moeilijker dieren te spotten is. Zeker de krokodillen bij het meer zitten meer verscholen tussen de bossen. JA HALLO, dat was niet verteld! We besluiten maar af te wachten, bij de lunchstop slaan we onverminderd de muskieten van ons af en wachten maar tot het eten klaar is. Bij Camotal wordt onze slaapplek gereed gemaakt, hulp wordt wederom geweigerd (No, Felipe, no, senorita, wat we de gehele trip nog zo'n 200x moeten aanhoren) dus trekken wij onze zwemkledij maar aan en springen de rivier in (op deze plek schenen geen piranha's en krokodillen te zitten). 's Avonds is het niet te harden met de muskieten en duiken we wederom vroeg onder het net.

Dag 3

Tena doet vandaag de was. Omdat het veel is blijven we vandaag op deze plek om het te laten drogen. We gaan met laarzen aan de jungle in, het grootste gedeelte loop je door het water doordat het regenseizoen is. We zwaaien de muskieten van ons af en na een uurtje lopen zegt Raul dat we niet verder kunnen (mucho agua) omdat het water te hoog staat(mucho lluvia, dit zullen we de gehele trip nog zo'n 200x aanhoren). Wel vertelt ie er nog leuk even bij dat als je nog een uur doorloopt je bij een stuk droog land komt waar alle landdieren zijn en waar ook een week eerder een jaguar gespot was (maar toen stond het water lager, jaja). We ondernemen 's middags nog een laffe poging om piranha's te vangen maar volgens Raul is het heel lastig want, je raad het al; mucho agua. We willen 's avonds graag buiten een vuurtje maken zodat de muskieten wegblijven, maar uiteraard krijgen we een 'no, felipe' en zijn we weer gedwongen om vroeg onder het muskietennet te kruipen.

Het lijkt wel of ze tijdens hun cursus 'gids' (als ze die hebben gehad) alleen onthouden hebben om iemands naam vaak te zeggen (echt 500 keer op een dag Felipe) en te zorgen dat ze niks hoeven te doen. We voelen ons net 2 kleuters die 's avonds weer de box ingaan en denken dat we het zo geen 12 dagen gaan volhouden. Zeker niet als er toch niet veel te zien is door het vele water.

Dag 4

We vertrekken na het ontbijt met eieren (we eten gemiddeld 4 eieren per dag) richting laatste cabana. Als we ter voorbereiding van de lunch weer niks mogen doen behalve de talrijke muskieten van je af te slaan, besluiten we 's avonds te vragen om de trip in te korten naar 10 dagen. Nu we al langszaam maar zeker doorkrijgen dat er niet zo heel veel dieren te zien zijn in deze tijd van het jaar stellen we als doel om het meer Pastococha (waar normaal de krokodillen zitten) te halen. Op het midden van het meer is in 1981 een boorkop geplaatst om olie te verkrijgen, maar uiteindelijk is deze nooit in gebruik genomen. De lunch is opvallend gezellig en er worden over en weer pikante spaanstalige oneliners uitgewisseld. Aangekomen bij de laatste cabana blijkt dit een hut te zijn zonder muren. We mogen niet badderen in de rivier (te gevaarlijk) en bij een goede vismaaltijd vertellen we dat we de reis in willen korten maar wel naar het meer willen nog. Eerst zeggen ze dat het niet mogelijk is maar een half uur later zegt Raul dat we om 2 uur 's nachts vertrekken. Ondertussen liggen wij alweer veilg in de babybox.

Dag 5

We vertrekken om om 4 uur in de ochtend nadat we hebben toegekeken hoe Raul alles in de kano laadt. Het eerste stuk roeien we door de bossen om een stuk af te snijden. In het donker komt het heel mystiek over. In de ochtend roeien we echt langs honderden apen die rondslingeren langs de rivier. We helpen om en om met roeien een ook Tena roeit af en toe mee. Lunchen doen we in de kano, er is nergens langs de rivier een droog stuk land te vinden. Na de apen in de ochtend is er geen enkel dier meer te spotten en we zitten er dan ook aardig doorheen. Uiteindelijk vinden we bij de ingang naar het meer een droog stukje land en gaan we om 15.15 aan land. Ook bij het opzetten van een kamp heeft Raul geen hulp nodig en 16.45 uur liggen we weer op de vertrouwde matrassen.

Dag 6

's Nachts stormt, regent en bliksemt het. Door de wind waait veel regen onder het afdak. De volgende ochtend is het gelukkig even zo goed als droog. Het is druk rond ons muskietennet. Onder onze matrassen liggen grote bananenboombladeren die de 3cm grootte ‘leafcutting ants' heel interessant vinden. Na wat knippen en zagen (ook in Ine's teen) nemen ze een stuk blad mee naar voor ons onbekende bestemming. Toch nog een beetje vermaak terwijl je op het ontbijt wacht.

Om half 9 vertrekken we dan met druppels naar ons ‘einddoel' , de boorkop op het meer. Na 5 minuten begint het al te stortregenen. Niet zoals een stortbui in Nederland, echt een stukje harder nog. De kano wordt snel een zwembad, zelf zijn we helemaal doorweekt en moeten we wel erg veel doorstaan om het doel te bereiken. Met liedjes als 'het regent harder dan ik hebben kan' en 'het dondert en het bliksemt en het regent meters bier' proberen we de moed erin te houden. Na 2,5 uur bereiken we de rand van het meer (geen krokodil te zien) en roeit Raul richting boorkop. Er staan nog redelijk wat golven wat in zo'n kanootje wel gevaarlijk kan zijn (als je omslaat zijn er ineens wel krokodillen). Na deze helse toch bereiken we de boorkop, foto nemen en afvinken maar. Op de terugweg roeit Flip ook vol mee en rond 3 uur komen we weer terug bij het kamp waar de mieren en muggen ons weer opwachten (tevens de enige dieren die we die dag zien). Buiten de onliners is zijn de gesprekken met de gidsen schaars.

Dag 7

Om half 3 's nachts vertrekken we voor de terugweg. We hebben nu stroom tegen en Raul heeft daarom ook voor Ine maar een peddel gemaakt. In het donker met de zaklamp kan je de krokodillenogen tussen de bomen zien en Raul weet een kleine te vangen. Uiteraard zetten we hem weer terug. Na een zware roeidag komen we om 5 uur doorweekt en kapot aan.

Dag 8

We worden wakker en begroet door zo'n 300 muggen die op ons netje zitten te wachten tot we naarbuiten komen. Flip waagt het erop en is ook zo vriendelijk om Ine haar kleren te pakken en onder het net aan te geven. Komt Raul eraan en begint doodleuk het muskietennet weg te halen terwijl Ine eronder de kleren probeert aan te trekken om niet nog meer geprikt te worden. Bedankt! Tena heeft griep en roeit niet veel mee. Toch komen door ons harde roeien om 5 uur aan. Het eten raakt langzaam op en als avondeten hebben we spaghetti met een gekookt ei en gekookte aardappelen. Er zijn dit keer maar weinig muggen bij Camotal en we blijven wat langer op. We geven Tena een asparine voor de griep, Raul pakt er ook een want hij heeft spierpijn in zijn schouders... Ook komen we wat meer de ins en outs te weten van het park. Elke tourmaatschappij is verantwoordelijk voor de bezetting van een door het park toegewezen cabana. Elk jaar wordt opnieuw bepaald welke organisatie welke cabana toegewezen krijgt. De tourorganisatie maakt een schema waarbij 2 gidsen een cabana 10 dagen bemannen en rondroeien om zo te controleren op illegale jagers. De gidsen moeten dit verplicht doen voordat ze een tour aangewezen krijgen en verdienen niks tijdens die 10 dagen. Dit klinkt natuurlijk vrij zwaar, 10 dagen in een hutje zonder dat je iets verdient. Echter hebben zij tijdens die 10 dagen toestemming om te jagen op elk dier dat ze maar willen. Naast de talrijke vissen worden er dus ook landdieren gevangen en opgegeten. Vlees en vis dat ze over hebben wordt gezouten en na de 10 dagen meegenomen voor de familie in Lagunas. Blijkbaar is een goede business, elke organisatie heeft wel 20 gidsen in zijn bestand.

Dag 9

Alle kleren zijn nat en stinken dus Tena gaat weer een paar uurtjes wassen. Als ontbijt hebben we vlees van een dier genaamd Paca dat door 1 van de andere personen is gevangen. Het is een heerlijke zonnige dag en alle muggen lijken zelfs even te zijn verdwenen. De was is om 3 uur droog en we vertrekken naar Poza Gloria.

Dag 10

De regen daalt weer op ons neer en Tena is nog steeds ziekjes en kan haar armen niet bewegen van al het wassen van gisteren (hoe deed ze dat met 12 kinderen?). Het is half 9 's ochtends en Raul vraagt nog maar eens of we niet een dagje willen blijven om uit te rusten. Nee nee, wij willen zo snel mogelijk weg! Uiteindelijk blijkt ook waarom ze nog een dag of eigenlijk 2 willen blijven. Over 2 dagen begint hun eigenlijke shift van 10 dagen in het park. Omdat ze een tour van 12 dagen hadden is de shift geruild met 2 anderen. Nu de tour maar 10 dagen duurt kunnen ze gewoon hun eigen shift draaien en daar hebben ze niet zo veel zin in (zou dat griepje dan ook nep zijn?).

Als de regen gestopt is gaan we de laatste etappe in. Omdat de rivier smaller wordt, wordt de tegenstroom steeds sterker. Aangezien Tena meer aandacht heeft voor de overgebleven koekjes dan voor haar peddel wordt het een zware tocht. De laatste lunch is bij een half onderwaterstaande tafel. Tijdens het eten krijgen we nog maar eens een stortbui over ons heen. De laatste 2 uur roeien we ons het leplazerus maar uiteindelijk is daar de bevrijdende steiger. We worden opgehaald door de vrouw van Miguel, die maar weinig interesse toont in hoe het ons vergaan is. Ook met Raul en Tena valt weinig meer te praten. Het lijkt wel alsof ze geen feedback willen krijgen. We laden de motortaxi (een andere nu, die van Raul is kapot) in en rijden zwijgend naar het dorp. Hier slaan we het aanbod om nog een nacht in het kantoor te slapen af en doen onze intrede weer in het hospedaje. 's Avonds blijkt dat er nergens eten te krijgen is en na heel lang zoeken met en met wat hulp van een tuktukdrijver kunnen we ergens nog een rijstgerecht eten.

De trip in de amazone was zeker wel interessant maar duidelijk niet de goede tijd. Erg jammer dat de organisatie dat niet verteld heeft. Een 4 daagse tour was al veel positiever geweest en de trip naar het meer in het regenseizoen totaal geen meerwaarde. De gidsen waren geen echte gidsen en communicatief niet sterk. Je wilt niet elke dag 500x je naam horen en elke keer aanhoren dat er veel water, regen en muggen zijn en in de zomermaanden alles beter is. Uiteraard waren er ook momenten met veel lol en hebben we met enige regelmaat dolfijnen zien opduiken, papegaaien zien overvliegen en ontelbare apen zien rondslingeren. Dit stond echter niet in verhouding met het afzien en komen tot de slotsom dat de trip een fysieke uitdaging en een mentale veldslag was!

Tijd om te vertrekken, de boot naar Iquitos komt om 3 uur in de nacht aan vanuit Yurimaguas. Als we om 3 uur aan de haven staan komt de regen weer met bakken uit de hemel. De 'kade' is ondergestroomd en we vinden een afdakje om onder te schuilen. We worden gek van de muskieten maar we hebben goede zin, over een half uur zijn we weg hier! Niet dus, het wordt licht en uiteindelijk komt de boot om 8 uur aanzetten. We lopen het dek op,langs de metershoge bananentrossen en een stal met koeien en vinden de trap naar het bovendek. Het hangt al helemaal vol met hangmatten en met een backpack van meer dan 20 kilo worstel je er lastig doorheen. Uiteindelijk na een beetje beteutert rondkijken schuiven wat mensen hun matje op zodat wij ertussen kunnen hangen. De reis duurt 17 uur naar Nauta (vanwaar je met de taxi in 1,5 in Iquitos bent) of 29 uur naar Iquitos. Aangezien we niet midden in de nacht in Nauta willen uitstappen hebben we een kaartje naar Iquitos gekocht. We hebben nog een fles Bacardi bewaard die nu goed van pas komt om het zeer matige eten op de boot mee weg te spoelen. De hele nacht doen we geen oog dicht. Je ligt zowat bij de buren in de hangmat, schouder aan schouder met een stukje textiel ertussen. Als er dan naast je ook nog een 2-persoonshangmat is die niet de hele nacht stil hangt....

Bij daglicht blijkt dat we 's nachts nog zo'n 7 uur vertraging hebben opgelopen. Goed nieuws!! We bereiken om 8 uur Nauta, gaan van boord, pakken een taxi en komen 2 uur later eindelijk in Iquitos aan. Iquitos is een stad van zo'n half miljoen inwoners in de amazone en daarmee de grootste stad ter wereld die niet via een weg in verbinding staat met de rest van het land (behalve dan naar dat dorp Nauta). Het is er warm, vochtig en erg druk met motortaxi's. Verder lijkt het eigenlijk op een gewone stad, behalve dat er heel wat meer vage figuren rondlopen. Het is inmiddels 6 april en na zo'n 15 dagen amazone is het wel weer welletjes. We boeken een vliegticket naar Lima ipv nog eens 5 dagen in een hangmat op een boot en dan nog 24 uur bussen. Deze kost 75 euro pp en is echt super. Door de korte afstand vliegen we vrij laag en over het nationaal park waar we gezeten hebben. Met al die bomen en kronkelende riviertjes doet het ons pas echt beseffen waar we geweest zijn!

Volgende keer meer over Lima en de rest van Peru.