Met de gehele bepakking en vol goede moed beginnen we aan ons Zuid Amerika hoofdstuk. Wat in Colombia meteen opvalt (en Flip natuurlijk al wel wist) is de oprechte vriendelijkheid van de mensen. Elke dag wel een praatje op straat, behulpzame mensen en verkopers waarbij zelfs een nee ook met een glimlach wordt ontvangen. Het begin in Bogota is dan ook goed als we na onze lange reis om 12 uur ‘s nachts nog niet kunnen slapen en honger hebben, de hoek omlopen en een restaurant vinden die nog wel wat willen maken voor ons. Het 2e voordeel van Colombia; hostels met een keuken! Het klinkt misschien wat raar, maar na 7 maanden is het fijn weer eens zelf boodschappen te doen en aan het fornuis te staan.

In tegenstelling tot de warmte van de mensen is Bogota zelf vrij koud. Overdag een graadje of 18 en in de nacht niet meer dan 5. We beperken ons dan ook tot enkele dagen jetlaggen en bekijken het historisch centrum van dichtbij en de gehele stad vanaf een heuveltop die met een kabelbaan te bereiken is. In Bogota hebben ze een cyclovia, wat betekent dat elke zondag overdag zo'n 30km aan straten zijn afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. Ideaal voor een citybiketour, waarin we naast de stad ook kennismaken met tig verschillende soorten exotisch fruit en de dag afsluiten met Tejo (met metalen schijven van een afstand kleine envelopjes met buskruit in de klei proberen te raken) en cerveza.

Medellin is de stad waar Flip het grootste gedeelte van zijn eerdere zuid amerikaanse leven heeft gesleten en tevens de volgende stop van deze reis. Er is veel veranderd maar ook weer hetzelfde gebleven. Waren er 4 jaar geleden nog 6 hostels in de hele stad, inmiddels zijn het er meer dan 35. Het favoriete eettentje is echter exact hetzelfde gebleven (zelfde muziek, werknemers,en 3 cocktails voor de prijs van 1). De ochtend dat we aankomen gaan we meteen naar een waterpark 15km buiten Medellin, waar Ine haar 1e spaanse zin 'dos flotadores por favor' (2 drijvende bandjes alstublieft) uitspreekt. Na deze zin 100x herhaalt te hebben, denken we dat het niet onderdoet voor 'toeter op mijn waterscooter' en er een carnavalshit mee te kunnen scoren (de tijd dringt). Na dit waterballet spreken we af met oude bekenden van Flip, voordat we doorgaan naar het 70km verder gelegen Guatape.

Guatape is een klein dorpje in een bergachtig gebied dat door een stuwdam aan een groot meer is komen te liggen. Vanaf de top van 'La Piedra' (de rots) die 300 meter boven het landschap uitsteekt heb je een prachtig uitzicht over de omgeving. We blijven 12 dagen in een klein hostel dat als een 2^e huis aandoet en helpen de eigenaren met schoonmaken en mensen inchecken. Ondertussen kayaken we 25km naar de restanten van het gebombardeerde buitenhuis van Pablo Escobar, fietsen en wandelen we door de bergen en BBq-en we iets vaker dan gezond is.

Na helemaal uitgerust te zijn pakken we de bus naar Santa Marta, waar we 17 uur later aankomen. Santa Marta ligt aan de Carribische kust en dient voornamelijk als uitvalsbasis voor tripjes. Met een gemiddelde van 33 graden is het verstandig overdag niet te veel te ondernemen. De 1^e dag doen we dan ook niks op een afgelegen strandje, de 2^e dag vluchten we de bergen in op zoek naar watervallen. En dan is het tijd voor parque Tyrona! Een natuurpark aan het water met schitterende stranden en enorme rotsen, pelikanen die zich voor je neus loodrecht naar beneden storten op zoek naar de talrijke vissen en een 3km lange klim over rotsen naar de overblijfselen van een oud indianendorpje. Slapen doen we 2 dagen in een hangmat en we zijn niet de enige. De hangmatten zijn zo opgehangen dat Flip 2 dagen lang regelmatig de kont van zijn buurman tegen de zijne voelt zwaaien. Deze enorm mooie dagen sluiten we af in een klein dorpje Taganga, vlakbij Santa Marta. Na de zonsondergang in de baai eten we in een hostel met restaurant een supermenu van een franse kok. Het leven is mooi.

Na bijna een maand in Colombia is het tijd om Lorica te bezoeken, een stadje waar helemaal niks te doen is maar waar Flip in 2007 een maandje bij een familie in huis heeft gezeten. Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen en krijgen meteen onze slaapplaatsen aangewezen. Alle vrienden van toen zijn er weer bij en we hebben een aantal heerlijke dagen op terrasjes en op het strand in een verderop gelegen dorpje. Vooral aan de locale danskwaliteiten kan niet getipt worden (schudden met die dikke billen!!)

Zoals jullie wel merken voelen we ons helemaal thuis in Zuid Amerika, zo erg dat we niet in de gaten hadden dat het laatste verslag alweer een dikke maand geleden was. We beloven beterschap.

Ps. 1 De telefoons werken niet in Colombia, dus smsjes komen niet aan

Ps.2 De flickrwebsite is weer bijgewerkt; http://www.flickr.com/photos/55054374@N07/ voor foto's en filmpjes