Colombia en Ecuador 01/03 t/m 19/03

Na vier dagen ‘thuis' in Lorica is het tijd om afscheid te nemen en weer een stukje verder te reizen. We blijven aan de carribische kust en gaan naar een klein plaatsje Tolu. We zijn hier om 2 dingen te doen; een boottochtje naar een aantal eilandjes voor de kust en om playa Frances te bezoeken, een strook strand waar Flip 4 jaar geleden een stuk grond trachtte te kopen. Het strand is 8 km buiten Tolu en we besluiten te lopen aangezien het nog redelijk bewolkt is. Dit verandert echter heel snel en zonder zonnebrandcreme in de volle zon is het een helse onderneming. Aangekomen bij het strand blijkt alle grond verkocht en staat de hele strook volgebouwd met dikke villa's. We kunnen dan ook niet meer ontdekken welk stuk het precies was. Eind van de middag komen we verbrand weer terug in Tolu, waar het een uurtje later volle bak begint te regenen.

De San Bernardo eilandengroep ligt voor de kust van Colombia en bestaat uit een aantal kleine eilandjes, waarvan er 1 helemaal volgebouwd is. Dit dichtsbevolkte eiland heet Santa Cruz del Islote en heeft 1200 inwoners en een oppervlakte van 0.01km2. Gelukkig stoppen we op een ander eiland waar we een middagje relaxen in het heldere zeewater.

Na Tolu gaan we naar Cartagena, de toeristenplek van Colombia. De oude ommuurde binnenstad is zeker de moeite waard om te bezichtigen, maar verder valt de stad niet erg in de smaak. Enorm warm, veel toeristen, nog meer verkopers en net buiten de binnenstad veel vage figuren met vreemde voorstellen. We blijven dan ook niet erg lang maar als we op zondagochtend onze boodschapjes doen voor de 20 uur durende busrit (met overstap) naar Salento maken we nog wel wat opmerkelijks mee. In de plaatselijke Exito (grote supermarkt) staan tussen de broodafdeling en de wijnrekken een 30-tal plastic stoeltjes opgesteld, allen bezet en de gezichten 1 kant op gericht. Tussen de stokbroden en gebakjes staat een priester met microfoon zijn geloof te verkondigen. We verstaan er niet veel van, maar als het ‘geef ons heden ons dagelijks brood' is wat hij zegt, zijn de gebeden zeker gehoord.

Salento is een klein dorpje in het midden van de koffieregio. Het landschap is er schitterend met bergen, heuvels, rivieren, bomen en uiteraard koffieplanten. Het hostel die ons door anderen is aangeraden ligt 1,5km buiten het dorp op een heuvel met geweldig uitzicht. Als we aankomen ziet het er wat dicht uit en het manneke dat met ons meeloopt probeert ons op allerlei manieren te overtuigen dat het gesloten is (maar niet getreurd, we hebben nog wel een hotel). Na wat overleg onderling besluiten we hem maar niet te geloven, lopen we via de achteringang (volgens manneke de oprit van de buren) langs de ‘gevaarlijke' honden en blijkt er wel degelijk volk aanwezig.

Het hostel La Serrana organiseert een aantal dagen per week een diner in het met kaarsen verlicht restaurant en wanneer iedereen op een dag meehelpt met een promotiefilmpje (Ine gefilmd op de fiets en Flip spreekt wat woordjes in) krijgen we een diner van het huis. Een andere dag staan we om 4.45 uur op om ons naar de stal te begeven waar we met de opkomende zon als getuige de koeien gaan melken. Na een tijdje krijgen we het in de vingers maar zo snel als de opzichter Horacio het doet lukt ons niet. In de omgeving bezoeken we (uiteraard) een koffieplantage en gaan we naar Valle de Cocura, waar een pad door de bergen gaat. Verschillende keren eindigt het pad bij een rivier en de enige mogelijkheid om verder te gaan is om over die ene boomstam te balanceren die tot aan de overkant reikt. De uitzichten zijn weer mooi en opvallend zijn ook de waxbomen, die als dunne sprieten omhoog steken en wel 50 meter hoog kunnen worden. Wel leuk is ook dat waar we ook lopen tijdens onze gehele reis, altijd sluit er wel weer een hond bij ons aan die niet meer van onze zijde afwijkt. Deze keer dus ook weer.

We reizen verder zuidwaarts en gaan naar San Cipriano. Flip is hier al eerder geweest en wil zeker nog wel een keer terug. San Cipriano is in het kort een dorpje met nog geen 1000 inwoners, allen afro-colombiaans. Het bestaat uit alleen maar houten huisjes, ligt aan een kristalheldere rivier en heeft geen wegen en auto's. Het ligt 12km in de jungle, enkel te bereiken via een spoorrails...zonder trein. De manier om het dorp in te komen is met een brommertje, achterwiel op de spoorrails, voorwiel op een platform die ook weer in verbinding staat met de rails (de foto's vertellen het beter).

We gaan weer meters maken en verlaten na 6,5 week Colombia om de grens naar Ecuador over te steken. Het eerste deel van de weg naar de grens (Cali-Pasto) staat zogenaamd als gevaarlijk bekend maar wij nemen toch maar de nachtbus. Voordat we vertrekken komt er nog iemand binnen die zegt dat we om veiligheidsredenen onderweg nergens stoppen en we worden individueel nog even op de camera gezet voor het geval dat... De volgende ochtend komen we gewoon aan met al onze spulletjes en gezondheid. Na nog wat buswissels (en een uurtje stilstaan voor een langskomende wielrenwedstrijd) komen we 17 uur later in Otavalo aan. Dit Ecuadoriaans dorpje heeft een hele grote markt waar we de nodige inkopen doen voor onze laatste 4 maanden van de reis. Naast de truien, hangmatten en mutsen met flapjes aan de zijkant die we in Otavalo kopen, schaffen we in Quito ook nog een tent aan en alle kampeerbenodigdheden. Het is duidelijk, de laatste paar maanden gaan we zo veel mogelijk de natuur in. We willen de tocht beginnen in Coca, alwaar een boot de amazone opgaat tot de grens met Peru. Daar komt dan 1 keer in de zoveel tijd een vrachtschip waarop je je hangmat kan hangen en binnen 5 dagen in Iquitos bent. Na wat research hebben we een telefoonnummer van iemand in het grensdorp die zegt dat er over 2 dagen een boot gaat. Balen!, want dat halen we niet...en de volgende boot...over een maand!!!! Daar gaat ons plannetje. Na een dagje stoom afblazen in de nabij gelegen thermale baden (65km buiten Quito maar wel 3,5 uur met de bus...) hebben we de map van Zuid Amerika er nog eens bijgepakt en hoe dan ook, we gaan naar Iquitos. Dat betekent dat we nu (19 maart) de nachtbus naar Peru pakken om daar via een aantal zware busritten via Yurimaguas alsnog ons bootje naar Iquitos gaan nemen.

Inmiddels zijn we na heel wat avonturen beleefd te hebben in de amazone aangekomen in Lima. Over een paar dagen volgt ons verhaal!