Onze eerste kennismaking met Cambodja is Phnom Penh. Wat meteen opvalt is dat je niet om de geschiedenis van dit land heen kan. Na jaren van oorlog heeft het regime van Pol Pot tussen 1975 en 1979 zo'n 1.7 miljoen mensen vermoord (22% van de bevolking). Toen ze de aftocht moesten blazen hebben ze nog jarenlang op vele plaatsen landmijnen gelegd. Deze mijnen (en niet afgegane amerikaanse bommen in het oosten) hebben nog veel slachtoffers gemaakt die wijzend op het gebrek aan 1 of meerdere ledematen om een financi ële bijdrage vragen.

De rest van 2010 en oud en nieuw zijn we in Sihanoukville, een redelijk toeristisch kustplaatsje met mooie stranden. Een hotel vinden is lastig want zo vlak voor oud en nieuw is alles al goed volgeboekt. We brengen de dagen lui door op het strand en eten veel van de visbbq vergezeld met de nodige biertjes op het strand. En dan is het opeens oud en nieuw. Dit vieren we op een eiland 1,5 uur varen vanaf Sihanoukville. We komen hier nog wat mensen tegen van de tour in Halong Bay en ook een aantal mensen die ons vergezeld hebben op de Mekong Tour zijn van de partij. Als we ‘s ochtends terugkomen in het hotel blijken ze een nieuwjaarscadeau aan ons gegeven te hebben, in de vorm van 11 dode kakkerlakken in de kamer (nee, we waren niet zo dronken dat we 10-dubbel scheelkeken). Het kon de manager niet zo interesseren.

Kampot is een klein en rustig plaatsje aan de kust, dat vooral als uitgangspunt dient voor een bezoek aan Bokorhill. Bovenop deze heuvel staat een verlaten hotel/casino met de een schitterend uitzicht over de omgeving. Sinds eind jaren zestig, toen de Khmer Rouge dit gebied veroverde, staat het casino leeg en eind jaren zeventig is er nog een flink robbertje gevochten tussen de Rode Khmer en de Vietnamesen. Op dit moment hebben de chinezen de heuvel opgekocht (net zoals vrijwel alle onbewoonde eilandjes aan de kust) en zijn ze een nieuwe weg aan het maken. Uiteraard liggen er plannen om de hele heuvel vol resorts te bouwen (wederom zoals op de eilanden).

Voordat we terug naar Phnom Phen gaan bezoeken we nog Kep en haar omgeving met peperplantages en zoutvelden en scooteren we naar een afgelegen strandje. Eenmaal terug in Phom Penh hebben we allebei al een boek gelezen over de geschiedenis en zijn we klaar voor wat bezichtigingen. We bezoeken een oud schoolgebouw dat door de rode khmer omgedoopt werd tot gevangenis. Hier werden 10 duizenden mensen (ook vrouwen en kinderen) gemarteld totdat ze bekenden een tegenstander van het regime te zijn. Op het moment dat de vietnamesen de rode khmer verslagen hadden vond de gevangenisdirecteur het belangrijker om zijn laatste 14 gevangennen te vermoorden in plaats van het enorme archief te vernietigen. Een deel van dit bewijs (foto's van gevangenen en briefuitwisselingen) zijn nu terug te vinden in dit museum. Nadat een gevangenen hadden ‘bekend' en mits nog steeds in leven werden ze vervoerd naar een plek zo'n 15km buiten de stad, nu beter bekend als de killingfields. Centraal op deze plek staat een torenhoog monument vol met opgegraven overblijfselen van de mensen die hier vermoord zijn. Het monument is omringd met ondiepe kuilen en bordjes als ‘verboden op het massagraf te lopen en ‘tegen deze boom sloeg men de babies dood' (ze waren namelijk bang dat wanneer deze volwassen werden, ze wraak wilden op het regime).

Na deze zware kost reizen we naar Mondulkiri voor wat natuur. We gaan samen 3 dagen op pad met onze lokale gids Hong. Hong is 29, woont samen met zijn vrouw, 5 kinderen en schoonmoeder in een hutje van 25m2 in een afgelegen dorpje. Hij is parttime gids, parttime boer en parttime jager (al mag hij dat laatste niet meer doen van de tourorganisatie). De 1e dag trekken we naar zijn dorp om daar in zijn hutje met de familie te overnachten. Onderweg stopt hij regelmatig en bekijkt sporen van dieren of kapt wat struiken waarvan hij de steel meeneemt die we ‘s avonds in de soep terugvinden. Aangekomen in het dorp douchen we bij een door het rode kruis gefinancierde pomp die aan de rand van het dorp staat. Eerst water oppompen en dan de emmer over je heen kieperen. Basic maar het werkt. De 2e dag staan we op en staat er 50 meter verderop een olifant te wachten op zijn werkdag. In deze regio is de olifant nog altijd het voornaamste transportmiddel voor de boeren. Het lopen is relaxter met stops bij afgelegen watervallen. Onderweg plukt hij weer vanalles uit de bossen voor het avondeten. Tegen 4 uur bereiken we een waterval, hangen de hangmatten op voor de overnachting en maken een vuurtje voor het avondeten. Het eten smaakt goed en is ruim voldoende maar onze Hong zit in de natuur en hoort allerlei geluidjes om zich heen. 'lust je kikker?' vraagt ie. 2 minuten later hangt er een kikker aan een stokje boven het vuur en even later volt er nog 1. We hadden al gemerkt dat Hong niet zo van de gebaande paden houdt, maar Dag 3 maakt hij het wel erg bont. We lopen ongeveer 400 meter per uur terwijl hij zich een pad door de jungle hakt. Op de vraag of hij hier vaker loopt, krijgen we na een verlegen glimlach: '1x, 3 jaar geleden'. Vermoeid maar voldaan komen we tegen de avond terug aan in het dorpje.

In Koh Kong raken we voor de 3e keer tijdens onze reis de thaise grens aan zonder er overheen te gaan. We zijn hier om het enorme mangrovebos te bezoeken en voor een tochtje naar Koh Kong island en weer een drijvend vissersdorpje. We willen dwars door de Cardomom mountains door naar Battambang, een tocht van zo'n 250km die 2 dagen zou duren. Aangezien de weg enorm slecht is of helemaal niet bestaat gaan er sowieso geen bussen maar er schijnen mensen te zijn waarbij je achterop de scooter kan. Na veel rondvragen in Koh Kong (en veel gezichten die kijken alsof je gek bent) is er uiteindelijk 1 iemand die het wel wil doen, maar dan voor de prijs van een paar maandsalarissen. Als alternatief pakken we maar de bus via (alweer) Phnom Penh, een volle dag reizen.

In Battambang zijn we maar kort en we starten de volgende dag met een bezoekje aan een krokodillenfarm. Hier worden krokodillen gefokt (ongeveer 600 per locatie) en op basis van leeftijd van elkaar gescheiden gehouden. Ze krijgen 1x per maand te eten, ongeveer 4kg aan vis. Nu zijn de fokkerijen al helemaal vol waardoor de nieuwe eieren aan Vietnam verkocht worden en de oudere krokodillen (na 45 zijn ze niet meer vruchtbaar) geslacht worden. Het vlees eten ze zelf op, de huid gaat naar Thailand. We tuffen door naar Phnom Sampeau, een tempelcomplex op de top van een berg net buiten de stad. Indrukwekkender dan de tempel zelf zijn de ‘killingcaves'. Een grot die door de Khmer Rouge gebruikt werd om ‘tegenstanders' te laten verdwijnen. Volwassenen werden langs 1 kant levend en vastgebonden naarbeneden gegooid, kinderen langs een andere kant. Nu staat er in de grot een klein monument (met overblijfselen van enkele slachtoffers) ter nagedachtenis aan deze gebeurtenissen. We sluiten de dag luchtiger af met een bambootreintje die naar een dorpje 8km verderop gaat. Het treintje bestaat uit 2 setjes wielen, een plateau van bamboo van 4m2 die je op de wielen legt en een grasmaaiermotor de het geheel in gang moet zetten. Er is maar 1 rails dus bij tegenliggers moet het ‘treintje' met de minste passagiers de boel van de rails afhalen (ongeveer 5x gebeurd).

We pakken maar weer eens een boot, ditmaal naar Siem Reap wat als uitvalsbasis dient voor Angkor Wat. De tocht duurt 9 uur en de rivier is in het begin niet meer dan een ondiepe sloot waardoor de motor regelmatig door de modder maalt en we meer dan 10x de wal in varen. Uiteindelijk komen we heelhuids aan. Siem Reap zelf is enorm toeristisch (wat als voordeel heeft dat je wel de australian open op groot scherm kan zien) en deze mensen gaan allemaal naar de tempels. De komende drie dagen bezoeken we de tempels per fiets en 1 dag gaan we per tuktuk naar Beng Melea, een complex 65km verderop waar je over de rotsblokken heen kan klauteren. Eenmaal in Angkor Wat mag Ine niet door naar boven omdat ze niet gepast gekleed zou zijn met een rokje tot op de knieen (minibroekjes en bijna topless mag wel door). Hoewel het geheel indrukwekkend is zijn we na 2,5 dag aardig tempel moe en kiezen we voor een zonsondergang in de tempelbar in pubstreet.

De laatste dagen in Azië spenderen we in Bangkok. Het guesthouse dat we hebben uitgezocht blijkt een transexuelenoord te zijn, waardoor we de 2e dag maar verhuizen. In Bangkok doen we absoluut niets behalve ontspannen. We spreken 2x met Jeroen en Eveline af (die ook nog eens 2 bankpassen voor ons meenemen) en hebben met hen superleuke avonden. Geweldig om jullie daar ontmoet te hebben!

En dan op 28 januari uiteindelijk de lange reis naar Bogota, Colombia via Beijing en New York. De reis duurt in totaal 36 uur en we vliegen 12 uur in de tijd terug. Uiteraard gaat de reis niet zonder slag of stoot. Bij het inchecken in Bangkok blijkt dat we voor de 2 uur in New York toch echt een visum nodig hebben. Deze is via internet aan te vragen en kost 14 dollar pp (ze moeten iets om dat begrotingstekort weg te werken daar) en is uiteraard alleen via creditcard te betalen (die we nog steeds niet hebben vanwege het inmiddels befaamde skimmen van onze passen). Een kwartier voordat de incheckbalie sluit wordt gemeld dat we niet eens naar Beijing kunnen als we het visum niet meteen via internet betalen omdat het ‘systeem' alles blokkeert. We zitten inmiddels op een behoorlijk hoog stressniveau. Gelukkig neemt de pa van Flip zijn telefoon meteen op en kunnen we via zijn creditcard de visa betalen. 3 minuten voordat de incheck sluit hebben we onze tickets. Van de adrenaline komen we de 1e vlucht van 4,5 uur wakker door. Na 6,5 uur wachten in Beijing vliegen we in 13,5 uur naar New York waar ons weer een verassing wacht. Geen backpack van Ine, die hebben ze in Bangkok laten liggen. Uiteindelijk zijn we goed in Bogota aangekomen en hebben we 5 minuten geleden bericht gekregen dat ze na 3 dagen vanmiddag de backpack bij het hostel afleveren!

De eerste dagen in Zuid Amerika bevallen ons erg goed. Wekomen bij van onze reis enkunnen zelfs de jetlag al aardig de baas.Maar hierover later meer!