Onze 1e stop op onze tocht door de bergen is Kangding (13/10/2010). Na 10 uurtjes bussen komen we in de stromende regen aan en geen taxi die ons naar het door ons gewenste hostel wil brengen. We bellen daarom de eigenaar maar op en 20 minuten later komt ie ons ophalen. Ondertussen hebben we afleiding van een taxichauffeur die een motorrijder heeft aangereden en beiden staan de hele 20 minuten op de weg ruzie te maken. Een dag later regent het weer de hele dag en voor een 'outdoor' gebied is dat toch een probleem. We rusten uit om de dag daarna weer 10 uur in een bus te zitten. Deze rit is een attractie op zich. Heel wat mooie landschappen, hoge bergkammen (we rijden even boven de 6000 meter hoogte) en haarspeldbochten later komen we in mooi weer aan in Litang. Dit stadje ligt op 4015 meter hoogte en is daarmee 1 van de hoogstgelegen steden van de wereld.

Litang heeft twee, laten we zeggen attracties. 1 ervan is een tempel waar de monniken leven en deze bezoeken we meteen nadat we aankomen. We treffen een monnik die druk gebaren maakt (eerst denken we dat ie geld wilt, dan dat we naar beneden lopen om water te halen) en nogal van camera's houdt. Na een hele fotoshoot in en rond de tempel (hij rent echt van links en rechts, zwaaiend met de camera) nodigt hij Flip uit om te bidden in zijn slaapkamer. Aangezien het al donker wordt, ziet hij hiervan af. De 2^e attractie is in westerse ogen nogal een macabere en heet sky burial. Omdat het zaterdag was hebben wij alleen de plek en niet het ritueel gezien, maar het gaat als volgt. Volgens de tibetanen heeft het lichaam na de dood geen nut meer, en wat is er beter dan het terug te geven aan de natuur (in dit geval gieren omdat die in hun cultuur als heilige dieren gezien worden) Een monnik en ongeveer 10 mensen (geen familie) vervoeren een overleden persoon naar een heuveltop net buiten de stad. Daar wordt het lijk aan een paal vastgemaakt en door de monnik met een mes bewerkt. De 10 andere personen dienen de enorme aasgieren op afstand te houden totdat de monnik klaar is met het bereiden van hun lunch. Als de monnik opzij stapt zijn er na 10 minuten alleen nog botten over die vervolgens met een hamer tot pulp geslagen worden en vermengd met een goedje zodat de gieren ook dit een aangenaam hapje vinden. Na een half uur is er niks meer over en is het ritueel beeindigd. Wijzelf weten nog steeds niet goed of we nu blij moeten zijn dit niet gezien te hebben of niet.

Dezelfde middag (16/10/2010) gaan we nog met de bus 5 uur verder, weer door een aantal mooie landschappen. 'S Avonds aankomen en volgende ochtend weer 8 uur bus naar Shangri-la. Dit betekent zoiets als aards paradijs en we verwachten er dan ook veel van. Uiteindelijk wordt het weer alleen maar regen en dit keer ook een slecht hostel, waardoor we de volgende dag het zitvlees maar weer testen door 4 uur naar Lijang door te reizen. Als we ook weer in de regen aankomen hebben we het helemaal gehad en bekijken we de weersverwachting die ook weinig goeds oplevert. Hier staan we even echt op het punt om china dan maar achter ons te laten en door te gaan naar Laos of Vietnam, maar ook daar is het weer niet best dus blijven we maar....En gelukkig maar!!! De volgende dag fietsen we in redelijk weer naar wat ‘minority' dorpjes en eten we 's avonds samen met het personeel van het erg leuke hostel.

Dan is het de beurt aan 2 dagen lopen door de ‘tiger leaping gorge'. Dit is een rivier die door de steile bergen loopt en waar je bij helder weer na elke bocht weer een spectaculair uitzicht hebt. En dat hebben we!!! Het is 2 dagen volle bak zon, wat ons met onze regenjassen en zonder zonnebrand wel erg (positief) verrast. De 2^e dag speelt Ine haar knie weer op waardoor ze de afdaling naar het water niet kan maken. Flip doet dit wel en neemt een verkeerde weg omhoog. Hierdoor moet hij drie ladders beklimmen die 90 graden tegen de rotswanden omhoog staan. De langste is 82 treden en dik 30 meter en wordt onderaan als ‘courage ladder' aangeduid. Via deze link een foto van de ladder http://www.flickr.com/photos/li_fan/3638120551/in/photostream/

(Flip was te geconcentreerd om een foto te maken)

De busreis terug naar het hostel wordt onderbroken door een door de regeval totaal weggespoelde weg. Nadat we overstappen op een ander busje zijn we binnen een paar uur terug in Lijang.

Terug in Lijang gaan we nog een avondje op stap en leren we dat je ‘thumbs up' moet dansen. De een na de andere chinees pakt je handen vast en samen zwaaien we zo de avond door..

De volgende dag doen we het rustig aan en pakken de nachtbus naar Kunming. Het is een ‘sleeperbus' en bij het boeken vragen ze of we het erg vinden dat het de plekken achterin zijn. Wij wisten geen reden waarom dat anders zou zijn, maar nu wel. De bus is 2 meter (zoals elke bus ongeveer) en er zijn 3 rijen met bedden en daartussen dus 2 gangpaden. Bij achterste plekken houdt het gangpad op, dus waarom geen 5 bedden maken. Het resultaat is dus dat je op 2 meter breedte met 5 personen slaapt. (nou ja, slapen...)

In Kunming gaan we een dag fietsen. We willen een busticket richting Laos boeken en horen dat bus 154 naar het zuidelijk busstation gaat. Wij wachten hem op en fietsen er als gekken achteraan. Na 1 uur fietsen (en op enkele andere nr 154's wachten) geven we het op en later horen we dat de bus er 1,5 uur over doet om bij dat afgelegen busstation te komen. Ook komen we nog in een stortbui terecht waarbij eerst Flip en enkele seconden later (hoe synpathiek) ook Ine onderuit gaat. Buiten wat schaaftwonden is er niks aan de hand en verdwalen we vrolijk verder om tegen de avond gebroken (figuurlijk) weer in het hostel aan te komen om ons daar te bezatten met een aantal andere mensen uit ons kikkerlandje.

En dan is Ine jarig en gaan we naar een Limestone Forrest 120km buiten de stad. Eerst een uur met de bus naar het busstation waarvan de bus naar dit bos vertrekt (wat is dat toch met die stad en busstations). Het is tegen de verwachting in weer eens droog. We lopen een aantal uren door steile rotsformaties en gaan vervolgens weer terug. Doordat we 1,5 uur moeten wachten op een bus en daarna weer eerder genoemd ritueel moeten volgen zijn we te laat terug om Ine haar verjaardag nog goed te vieren (iedereen ontzettend bedankt voor jullie felicitaties!).

De laatste bezienswaardigheid in China voor ons zijn de rijstterrassen van Yunnan. De bus doet er 7 uur over en tot onze schrik komt Bernd (de kijkersvraag; waar kennen we die van) ook onze bus in. De rijstterrassen vallen erg tegen door de regen en dichte mist. We proberen het nog wel door op enorme *%&*-fietsen rond te crossen maar de uitzichten zoals op de foto's krijgen we niet.

Zie link voor hoe het e rook uit kan zien.

http://www.cnadventure.com/ChinaCultureTours/Yunan-yuanyang-Hani-rice-terrace-tour.htm

We vervolgen onze weg per bus naar Jinghong, een stadje ter grootte van Breda in het zuiden van China.Dit is een zware slingerende rit door de bergen over deels geasfalteerde en niet geasfalteerde wegen. Eerst gaan we met de bus naar Jiancheng (overstappen in Luchun) en deze rit zou 9 uur moeten duren. De 1^e bus gaat prima, maar ja na zoveel busitten moet het ook een keer misgaan. De 2^e chauffeur is een kereltje van begin 20 die blijkbaar niet praten, roken, bellen, rochelen, aan zijn kont krabben en sturen tegelijk kan. We zitten voorin en Flip ziet het stuur in een bocht uit zijn handen schieten. We rijden gelukkig niet hard en glijden zacht van de weg af tegen een bamboeboom. Door dit slippertje beweegt het linkervoorwiel niet meer mee met het stuur. Een passagier weet daar wel raad mee en met een koevoet en steeksleutel wordt het ‘gerepareerd' en zijn we binnen een half uur weer onderweg. 20km verderop stoppen we bij een ‘garage' voor een uur. Uiteindelijk is het dezelfde passagier die weer aan het sleutelen is maar uiteindelijk komen we dan toch heelhuids aan.

En zo rij je in de bergen door de kou en mist, nog geen uur later kom je in Jinghong aan. Palmbomen, kokosnoten en mango's, zon en 30 graden en een bus die op tijd aankomt. Gisteren en vandaag hebben we dan ook vooral besteed aan bijkomen, mojito's drinken, lekker zonnen in het park ,een massage en Ine's verjaardag in stijl vieren in dit tropisch stukje China.

Morgen (1/11/2010) gaat de bus naar Laos en nemen we afscheid van China (Maar we komen nog terug: op 28 januari vliegen we vanuit Bangkok via Beijing en New York naar Bogota!).

Voor alle foto's van onze reis tot nu(zin en onzin) zie http://www.flickr.com/photos/55054374@N07/