Het is inmiddels al weer 3 weken geleden dat we op 17 september China binnengekomen zijn en er zijn toch wel aardig wat verschillen te noemen met ons eigen landje. Er lijkt hier een permanente mist te hangen (2 zonnige dagen gehad) maar het kan ook goed de vervuiling zijn van de talloze fabrieken die als een dolle nieuwe wolkjes de lucht in blazen. Ook aan bouwkranen nergens gebrek om toch maar erg veel wolkenkrabbers de grond uit te stampen (waarvan er vervolgens erg veel leeg staan). De kwaliteit van de lucht mag dan niet al te zuiver zijn, de wegen zijn erg schoon en overal zie je wel een chinees in overall met een rieten bezem in de weer. Zelfs op de snelweg manouvreren ze zich vegend tussen het verkeer.

We proberen in China alles met lokaal transport te doen en toeristen zoveel mogelijk te vermijden wat ons erg leuke momenten oplevert. Het valt op dat de Chinezen wat andere normen en waarden hebben: onderweg in de metro of verkeer is het voordringen geblazen, geen rekening met anderen houden en vooral veel rochelen op straat. In de metro,bus of trein heeft zeker 70% permanent (of ze nu wakker zijn of slapen) een mobieltje vastgeklemd in de hand. Hebben ze wat meer de tijd, dan zijn ze supervriendelijk en altijd bereid te helpen. Ni Hao (hello, zie titel) wordt dan ook veel gebruikt en vervolgens proberen ze in hun beste engels een praatje te maken. Zoals we al verwacht hebben komen we overal bordjes tegen met hilarisch ‘chinglische' teksten (bv No smoking in fireproofzone)

Beijing

De eerste week in China blijven we in en rond Beijing. Na aankomst zaterdagmiddag is het enige doel om een laptop te scoren. Electronica is altijd ‘made in China' dus dat zou een makkie moeten zijn. Na 2 uur lopen en verschillende shoppingmalls bezocht te hebben geven we het zonder ook maar 1 laptop gezien te hebben, op. In de avond gaan we met James en Martin in een van de vele Hutongs (smalle straatjes) een hapje eten, de volgende dag zitten we met zijn 4-en (afwisselend) op de wc.

Na flink wat rollen wc-papier verslonden te hebben zijn we klaar voor Beijing. De laptop is gevonden en de nodige highlights worden bezocht. De Forbidden City en Summerpalace vallen wat tegen, Temple of heaven park is erg leuk met mensen die tai-chi beoefenen, hooghouden met een soort badmintonshuttle of een soort beachball spelen. Wij kopen de nodige attributen en doen ook een poging. Ook de drumtower met drumvoorstelling valt erg in de smaak, maar niks haalt het bij 'Beijing Underground City'. Wij proberen de ingang van deze stad onder Beijing te voet te bereiken maar kunnen het niet vinden. Een man op een riksja biedt aan ons te brengen en we spreken een prijs van 8 yen af. 200 meter verder zijn we er en hij zet ons 20 meter voorbij de ingang af. Flip geeft hem 10 yen en meneer lacht en zegt dat ie geen wisselgeld heeft. Flauw, maar ok. We lopen 20 meter naar de ingang waar 4 mensen aan het kaarten zijn en naar een briefje wijzen waarop staat:'wegens renovatie gesloten'. Bedankt meneer op de riksja!!!

Zeg je China dan zeg je The Great Wall, dus een bezoekje hieraan mogen we niet missen. Er zijn verschillende delen van de muur die je kan bezoeken en wij kiezen voor Huanghua, 80km buiten Beijing. Hier komen geen toeristen en is geen officiële plek om de muur te beklimmen. Na 1 uur in de bus stappen we over op een taxi die ons een uur later afzet. Het lijkt hier toch vrij toeristisch maar we besluiten toch maar door te lopen. Er is een meertje en we lopen om het meer heen om te kijken waar we de muur op kunnen. Nergens dus!!! Wij snappen er niks van en nemen de lokale bus terug naar het overstappunt. Onderweg komen we wat backpackers tegen en het blijkt dat we 2km te ver zijn afgezet door de taxichauffeur, midden in een toeristenrresort. Lang leve de taalbarrière. Dag 2 naar de muur pakken we het anders aan. We staan om 7 uur naast ons bed en om 9 uur op de muur. Het is wel wat mistig maar het uitzicht is de moeite waard. We lopen voorbij een bord waarop staat dat je niet verder mag en komen dan op een niet gerenoveerd stuk muur, afgebrokkeld, half ingestort en begroeid met bomen. De muur zoals hij echt gemaakt is.

Na een geweldige tocht van 5 uur lopen over de muur pakken we de bus terug naar Beijing, nemen afscheid van James en Martin en stappen in de nachttrein naar Pingyao. Tegenover ons zit een moeder met kind. Het manneke moet erg plassen en zij laat hem dat in een leeg waterflesje doen, die ze vervolgens op ons tafeltje zet. Je zal in je slaap maar het verkeerde flesje pakken...

Pingyao

25 september 2010. Pingyao heeft een oude binnenstad die erg mooi is. Overal hangen rode lampionnen aan tempelachtige huisjes. Helaas is dit niet voor iedereen onopgemerkt gebleven en deze plek is vooral in trek bij 50+ toeristen die weer netjes achter een vlaggetje aanlopen. Wij doen het anders, huren een fiets (met mandje jaja) en rijden de stad uit op zoek naar een tempel 7km verderop. Die blijkt lastig te vinden en na 10x de weg vragen rijden we over zandpaadjes door kleine dorpjes uiteindelijk op de tempel af. Voor de mensen die we tegenkomen zijn wij echter de attractie en aan aandacht geen gebrek. Een dag later bezoeken we een ondergronds kasteel, met kilometers lange gangen tot 50 meter diep onder de grond. In het gangenstelsel zijn allerlei vallen gemaakt om de vijand te overmeesteren. Op de vraag hoe vaak er gevochten was in en rond het kasteel is het antwoord na een korte stilte: uhh, eigenlijk geen enkele keer.

Voor het vervolg van de reis pakken we de nachttrein naar Xian, dit keer een hardsleeper.(2 rijen van 3 bedden boven elkaar in een niet afgesloten coupe)

Xi'an

Xi'an is een stad met 4 miljoen inwoners. Vroeger was deze stad de laatste stop van de zijderoute, nu is het eigenlijk alleen bekend om het Terracotta leger. Noodgedwongen blijven we hier 4 nachten doordat het DE vakantieweek van de chinezen is en het lastig is tickets te bemachtigen voor welke vorm van transport dan ook.

The Terracotta Army is een archeologische vondst (ontdekt in 1974) van zo'n 8000 levensgrote poppetjes van klei, allemaal klaar om de strijd aan te gaan. Dit legertje is nog voor het jaar 0 gemaakt in opdracht van Emperor Qin Shi Huang en in de loop der jaren door mens en natuur ernstig beschadigd. Geen enkel manneke is dan ook meer orgineel, archeologen zitten al meer dan 35 jaar alle stukjes aan elkaar te lijmen. Na een paar uur hebben we het gezien en gaan we weer terug naar de drukke stad.

De komende dagen fietsen we een dagje door het drukke verkeer, rochelt vooral Flip vrolijk met de Chinezen mee (een permanente verkoudheid waarvoor zelfs chinese medicijnen geen oplossing lijken te bieden) en eten we elke dag wel wat in het Moslimkwartier. Dit is een wijk vol met eetstalletjes; kebab,dumplings (soort bapaobroodje), vanalles op een stokje (tot slangen, kakkerlakken en schorpioenen aan toe), noodles en nog veel meer. Wij proberen de meeste dingen en het bevalt goed.

Zaterdag 2 oktober pakken we om 4 uur smiddags de trein naar Chengdu. De trein doet er 18 uur over en we hebben een hard seat (een 4-zits zoals bij NS alleen dan een heel stuk krapper). We kaarten wat met onze chinese reisgenoten en doen verwoede en tevens vergeefse pogingen een beetje te slapen.

Inmiddels zijn wij in Emei Shan en komen we bij van een drie daagse trekking op de mountain Emei. Meer hierover en over onze avonturen in Chengdukomt binnen enkele dagen!!!