In Mongolie zijn verschillende bureautjes die trips regelen naar alle windrichtingen van het land. Wij kiezen Ger-to-Ger, een reisbureau dat 85% van de betaalde som teruggeeft aan de nomaden (in welke vorm is niet duidelijk). Ons hostel, die ook tours organiseert, kan dit niet waarderen en besluit ons nog meer tegen te werken. We kunnen onze backpacks niet laten staan, we kunnen niet voor terugkomst een kamer boeken en het geld van de kamer voor denkomende nacht die al betaald was, krijgen we niet terug.

We hebben gekozen voor een 3 daagse trip naar het westen om vervolgens nog 5 dagen verder west te gaan (700 km van Ulaanbatar) naar het White lake. James en Martin zijn ook van de partij. We vertrekken in de ochtend om 8 uur per jeep, wat uiteindelijk half 10 wordt omdat we nog niets geregeld hebben voor het achterlaten van de meeste spullen. De jeep brengt ons naar een nomadenfamilie ergens midden op het grasland. Er is 1 hoofdweg van asfalt in Mongolie, de rest van de wegen zijn meer sporen door het landschap heen. We hebben onze eigen Ger, met bedjes die de 1,5 meter niet passeren. Na een welkomsritueel en onze verwoedde pogingen er wat Mongools uit te gooien zijn we klaar om een kamelentochtje te maken. Maar niet voordat Bernd ten tonele verschijnt. Een duitser van midden 30, in the middle of nowhere op lakschoentjes en een hagelwitte blouse strak in zijn broek die wanhopig probeert de overal aanwezige poep van de ossen, paarden, kamelen en schapen te ontwijken. Ook hij heeft een trip geboekt maar gaat niet met ons op de kamelen mee. Wel haast hij zich om 4 volwassen mensen tijdens het insmeren met zonnebrand er even op te wijzen dat we vooral de oren niet moeten vergeten ('don't forget the ears' en ook 'safety first' worden dan ook vaak gebruikte zinnen de komende dagen).

De 3 dagen van de eerste trip krijgen we veel, maar erg vet eten. Om de winter door te komen eten de mongolen veel vet en wij worden daarop ook getrakteerd. De 2^e dag gaan we paardrijden naar zandduinen met daarnaast een groot meer. Op de terugweg helpen we de locals door de kudde wilde paarden bijeen te houden en galopperen we links en rechts door de kudde.

Om de afstand naar de start van de volgende trip te overbruggen kiezen we voor de public bus. Een hele ervaring, aangezien de weg officieel niet bestaat. Halverwege krijgen we pech, iedereen moet de bus uit. Een luikje gaat open en er wordt een lasapparaat tevoorschijn gehaald. De mannen halen het rechtervoorwiel eraf, leven zich uit met tin en metaal en een uurtje later hobbelen we weer vrolijk verder. In de bus krijgen we van een local koekjes en wodka aangeboden. Als je de wodka niet wilt, moet je de fles geopend tegen je voorhoofd houden zodat er een beetje uitkomt. Flip besluit dit maar te doen met als gevolg dat er een straaltje wodka toch richting mond stroomt. Uiteindelijk komen we aan in een klein stadje waar we overnachten in een enorm goed hostel. Vervolgens gaan we met een jeep weer 200 kilometer verder naar het westen waar we door prachtige landschappen rijden met kuddes schapen geiten, koeien en wilde paarden. Bij de nieuwe gers aangekomen besluiten we niet de dagplanning te volgen maar de hoogste berg in de buurt te beklimmen, waarna we prachtige uitzichten hebben. We slapen in tenten die we van het hostel in Tsetserleg gehuurd hebben, echter de 2 persoonstent is een 1,5 persoonstent en de buitentent lijkt op 80 graden gewassen te zijn...

De komende dagen reizen we per paard en ossenwagen. Onze laatste stop is een ger in verlaten gebied met daarbij een klein meertje. Wij besluiten daar de zonsondergang te bewonderen en zijn niet de enige. Honderden yaks lopen ons links en rechts voorbij aan de oever van het meer om een lekker avondbadje te nemen.

Op de terugweg weer een overnachting in Tsetserleg gedaan, waar Flip zijn mohawkkapsel wilde millimeteren. De kapster had daar echter een andere mening over en na enkele pogingen om uit te leggen dat het hele hoofdje kort moest hebben we de moed maar op gegeven.

Na de 10 uur durende terugreis naar de hoofdstad kwam het hoogtepunt van het reizen met James en Martin. Elk hebben ze de gewoonte om via zon en intuitie te bepalen welke kant we op moeten lopen en het hostel zou om de hoek zijn. Na 2 uur lopen en zo'n slordige 10km versleten te hebben kwamen we aan in het centrum om een hostel te zoeken. Inmiddels was het te laat om onze achtergelate bagage nog op te halen.

Een dag later wachtte ons helaas een erg onaangename verrassing. Tijdens onze trip in Mongolie bleek Ine een uitstapje richting Polen te hebben gemaakt om drie dagen lang elke dag 400 euro te pinnen. Een gevalletje van waarschijnlijk Roemeense arbeid een maand eerder. We hebben snel de pas laten blokkeren en dankzij Liesbeth en de Rabobank hebben we het geskimde bedrag na 2 weken weer terug gestort gekregen.

Voor de laatste dag in Mongolie, voordat we de trein naar Beijing nemen zitten we weer bij onze oude ‘vrienden' van het UB Guesthouse. Vanuit daar hebben we de volgende dag een transfer naar het treinstation.Dit alles is al voor de reis geregeld. Tot onze verbazing slapen we in hetzelfde gebouw (met hek op balkon) als 8 dagen geleden, terwijl ze toch echt gezegd hadden dat vanf 10 september zij dat appartement niet meer konden huren. (en wij daarom een paar dagen eerder er niet hadden kunnen slapen). Als we de volgende dag de trein ingaan blijkt dat ze ons ook nog allebei in een andere coupe geboekt te hebben!!! Gelukkig zitten er maar 2 andere mensen bij Ine in de coupe, waardoor Flip daarnaartoe verhuisd.

Nu we Mongolie achter ons laten denken de darmen dat het tijd is om eens schoon schip te maken, waarbij vooral Ine een halve apotheek aan Norit en Immonium als ontbijt, lunch en avondeten naarbinnen werkt.

Hoe het ons vergaat in China lezen jullie binnenkort. Als je zelf nog nieuwtjes hebt of achtergrondinfo wilt...mail het ons

Groeten!!!!!!